Uciekli dzięki chłopcu. Nazywał się Tymon i znał podziemny przepust pod torami, bo — jak powiedział — „dzieci zawsze znajdują dziury, których dorośli nie widzą”. Marek został przy magazynie, udając, że sprawdza konstrukcję. Lena nie wiedziała, czy można mu ufać, ale widziała w jego oczach szczery strach, gdy Boruta sięgnął po broń ukrytą w apteczce.

Przepust był ciasny, zalany po kolana i pachniał rdzą. Tymon szedł przodem, ściskając figurkę kota, a Lena za nim, z latarką w zębach i sercem bijącym tak mocno, że bała się, iż zdradzi ich w ciemności.

— Co to jest Azyl? — spytała.

— Miejsce, gdzie nie ma nazwisk — odpowiedział chłopiec. — Tylko obowiązki. Dorośli mówią, że świat na górze gnije, a woda wszystko oczyści. Pani Iga naprawiała radio. Dzięki niej słyszeliśmy czasem piosenki.

Lena przełknęła ból.

— Ona żyje?

Tymon zawahał się.

— Żyła, kiedy mnie chowała.

Za przepustem mokradła otworzyły się jak inny świat. Wśród trzcin stały niskie budynki zbudowane z kontenerów, drewna i zielonej siatki maskującej. Z daleka wyglądały jak porzucona baza badawcza. Nad jednym z dachów kręciła się turbina wiatrowa, a obok błyskała antena, świeżo odsłonięta przez burzę.

Azyl.

Lena zrozumiała, że przez trzy lata szukała siostry w szpitalach, komisariatach i kostnicach, podczas gdy Iga mogła być kilkanaście kilometrów od domu, zamknięta w miejscu, którego nie było na mapach.

Z telefonu przyszła kolejna wiadomość. Tym razem Lena nie wahała się.

— Jeśli widzisz antenę, masz mniej czasu, niż myślisz. Burza uszkodziła ich zaporę. Ewakuują archiwum. Tam jest lista ludzi, którzy zniknęli. I nagranie, przez które mnie zabrali.

— Archiwum? — szepnęła Lena.

Tymon wskazał budynek z czerwonymi drzwiami.

— Tam nie wolno dzieciom. Tam trzymają głosy.

Zanim zdążyli ruszyć, na ścieżce pojawiła się kobieta w gumowym płaszczu. Miała siwe włosy zaplecione w ciasny warkocz i twarz nauczycielki, która dawno przestała wierzyć w niewinność.

— Tymon — powiedziała łagodnie. — Znowu uciekasz?

Chłopiec cofnął się za Lenę.

Kobieta przeniosła wzrok na ratowniczkę.

— Pani Wrońska. Spodziewałam się pani po pierwszym odsłuchu. Iga zawsze przesadzała z dramatyzmem.

— Gdzie ona jest?

— Tam, gdzie trafiają ci, którzy niszczą jedyną bezpieczną przystań w chorym kraju.

— Bezpieczną? Zamykacie dzieci pod podłogą.

Kobieta westchnęła.

— Ratujemy je przed rodzinami, które nawet nie zauważyły, że toną.

Wtedy z krzaków wyszedł Boruta. Mokry, spokojny, z pistoletem opuszczonym wzdłuż uda.

— Lena, oddaj telefon. Nie musisz rozumieć wszystkiego dzisiaj.

Lena podniosła ręce, ale w jednej dłoni trzymała figurkę kota. Pod pazurem drewnianego zwierzęcia wyczuła małą szczelinę.

Iga ukryła coś w zabawce.