Wieczorem firma opustoszała, lecz Marta nie wróciła do hotelu. Adam zabrał ją do swojego gabinetu na siódmym piętrze, gdzie przez panoramiczne okno widać było kontenery ustawione w równe, kolorowe rzędy. Wyglądały jak klocki dziecka, które bawiło się w ukrywanie zwłok.

— Mów — zażądała Marta.

Adam nalał wodę do dwóch szklanek. Żadnej nie wypił.

— Mój brat, Kuba, pracował tu jako kierowca. Odkrył, że część kontenerów jest odprawiana pod fałszywymi numerami. Nie chodziło o narkotyki ani broń. To był handel ludźmi, ale inaczej niż myślisz. Nie przewozili ciał przez granicę. Przewozili ich tożsamości.

— Dokumenty?

— Paszporty, dane biometryczne, profile pracownicze. Ludzie znikali z systemów, a ktoś inny zaczynał żyć na ich miejsce. Dla banku, dla urzędu, dla ubezpieczalni.

Marta poczuła zimno pod skórą.

— Czarny paragon?

— Dowód zapłaty za milczenie. Symbol wewnętrznego kręgu. Kiedy ktoś brał pieniądze, dostawał paragon. Kiedy chciał mówić, dostawał znak.

— Wypalony na ciele.

Adam skinął głową.

Przez chwilę słyszeli tylko buczenie klimatyzacji. Napięcie między nimi miało dziwny, niebezpieczny kształt. Marta wiedziała, że nie powinna zostać z nim sama. Wiedziała też, że jego ból nie wyglądał na wyuczony.

— Dlaczego pracujesz dla Heleny, jeśli podejrzewasz, że za tym stoi?

— Bo nikt z zewnątrz nie przeżywa wystarczająco długo, żeby coś znaleźć.

W tej chwili zgasło światło.

Awaryjne lampy zapaliły się czerwienią. Drzwi gabinetu zatrzasnęły się automatycznie, blokując zamek. Na ekranie komputera Adama pojawiło się nagranie z monitoringu: Marta w archiwum, robiąca zdjęcie paragonu. Potem obraz zmienił się. Pokój socjalny. Leon, który wyjmuje z kubka zgnieciony paragon i chowa go do kieszeni.

Na ekranie pojawił się komunikat: „ŚWIADEK JUŻ NIE JEST ŚWIADKIEM”.

Marta rzuciła się do drzwi. Adam złapał za telefon, ale brakowało sygnału.

— Serwerownia — powiedział. — Ktoś przejął system budynku.

— Leon.

— Albo ktoś chce, żebyśmy tak pomyśleli.

Wybili szybę w bocznych drzwiach gaśnicą i wydostali się na korytarz. Alarm nie działał. Windy stały. Z klatki schodowej dobiegały kroki — wolne, ciężkie, pewne.

Adam pociągnął Martę do archiwum zarządu. W środku, za regałem z aktami, odkrył sejf w ścianie.

— Znalazłem go miesiąc temu, ale nie znałem kodu — powiedział.

Marta spojrzała na czarny paragon w telefonie. Cena: 1 zł. Data: 10.07. Godzina: 03:17.

Wpisała 10070317.

Sejf kliknął.

W środku leżały stare kasety miniDV, pendrive i czerwony płaszcz starannie złożony w plastikowym worku.

Zanim zdążyli cokolwiek zabrać, na progu stanęła komisarz Irena Gołąb z pistoletem w dłoni.

— Odsuńcie się od sejfu — powiedziała. — Oboje.