Policja przyjechała po dwunastu minutach, ale Marta odniosła wrażenie, że ktoś czekał na nich znacznie wcześniej. Komisarz Irena Gołąb, niska kobieta o lodowatych oczach, poprosiła wszystkich do sali konferencyjnej. Zadawała pytania powoli, jakby każde słowo było haczykiem.

— Kto ostatni widział Szymona Baryłę żywego?

Zgłosiły się trzy osoby. Magazynier, recepcjonistka i praktykant z działu IT. Każdy mówił coś innego. Magazynier twierdził, że Baryła szedł do chłodni. Recepcjonistka, że odbierał telefon. Praktykant, że kłócił się z kobietą w czerwonym płaszczu.

— Jaką kobietą? — spytała Marta, zanim zdążyła ugryźć się w język.

Chłopak zerknął na Adama, a potem spuścił wzrok.

— Nie wiem. Nie widziałem twarzy.

Po przesłuchaniu Marta odszukała go przy automacie. Miał plakietkę: „Leon, stażysta”. Ręce trzęsły mu się tak mocno, że monety wypadły mu na podłogę.

— Widziałeś więcej — powiedziała.

— Nie.

— Policji też skłamałeś?

Leon spojrzał na kamerę w rogu pokoju socjalnego.

— Tu wszędzie są uszy.

Marta wyłączyła ekspres, który syczał jak ostrzeżenie.

— W takim razie napisz.

Leon wyjął z kieszeni paragon po batoniku i na odwrocie nabazgrał dwa słowa: „Pani Prezes”. Potem dopisał: „ZNAK NA DŁONI”.

Prezesem VertoLine była Helena Morawiec, kobieta, której zdjęcie wisiało w głównym holu: srebrne włosy, perły, uśmiech wytrenowany na konferencjach gospodarczych. Według oficjalnej historii zaczynała od jednego busa, który prowadził jej ojciec. Według plotek ojciec zniknął, bus spłonął, a Helena odziedziczyła klientów razem z długami.

— Dlaczego nic nie powiedziałeś policji? — zapytała Marta.

Leon przełknął ślinę.

— Bo Szymon też chciał powiedzieć.

Wtedy do pokoju wszedł Adam. Leon natychmiast zgniótł paragon i wrzucił go do kubka po kawie.

— Marta, komisarz chce jeszcze z tobą porozmawiać — oznajmił Adam.

Brzmiał uprzejmie. Zbyt uprzejmie.

Gdy szli korytarzem, Marta poczuła jego dłoń na swoim łokciu. Nie mocny chwyt, raczej sygnał: uważaj.

— Nie ufaj stażyście — szepnął Adam.

— Mam za to zaufać tobie?

— Nie. Ale jeśli znalazłaś czarny paragon, jesteś już częścią sprawy.

Zatrzymała się.

— Skąd wiesz, jak go nazwałam?

Adam nie odpowiedział. Zamiast tego wyjął z wewnętrznej kieszeni marynarki mały metalowy brelok. Był na nim ten sam znak: prostokąt i trzy kreski.

— Bo mój brat miał taki wypalony na ręce, kiedy wyłowili go z kanału portowego dziesięć lat temu.