Adam nie próbował wyrwać jej tabletu. To było gorsze. Usiadł naprzeciwko, jakby znalezienie tajnego folderu przez nową pracownicę stanowiło część jego planu.

— Nie powinnaś tego widzieć — powiedział.

— Bo to tajne?

— Bo jeśli to zobaczyłaś, ktoś będzie musiał zdecydować, czy jesteś zagrożeniem, czy narzędziem.

Lena wstała tak gwałtownie, że krzesło uderzyło w szklaną ścianę sali.

— Świetny dział etyki. Od razu groźby.

— Ostrzeżenie. Groźby w Meridianie brzmią uprzejmiej.

Chciała wyjść, ale Adam zastąpił jej drogę. Nie dotknął jej, tylko stanął zbyt blisko. Pachniał deszczem i kawą. Wbrew rozsądkowi Lena poczuła coś, co nie pasowało do strachu: ciekawość, niemal przyciąganie.

— Projekt Ambona — powiedziała. — Co to było?

— Test.

— Na dzieciach?

Przez jego twarz przemknął cień.

— Oficjalnie: program edukacyjny fundacji Meridian dla uzdolnionych dzieci z małych miejscowości. Nieoficjalnie: pierwsze próby szyb z pasywnym zapisem obrazu. Miały pomagać w bezpieczeństwie. Rejestrować przemoc, porwania, włamania.

— I pożary?

— Nie.

Lena uniosła dłoń ze znamieniem.

— A dziewczynki ze znakiem?

Adam zamilkł.

W tym milczeniu nagle zrozumiała, że on wie więcej niż wynika z akt. Nie jak dyrektor. Jak ktoś, kto również był na miejscu.

— Byłeś tam — powiedziała.

— Miałem trzynaście lat. Śpiewałem w tym chórze.

Słowa zawisły między nimi ciężko. Lena miała wspomnienia z dzieciństwa poszarpane jak mokry papier: sala z jasnymi oknami, chłopięce głosy ćwiczące psalm, zapach topiącego się plastiku, ktoś ciągnący ją za rękę po rozgrzanej posadzce. Matka zawsze powtarzała, że to sny po gorączce.

— Ja też tam byłam? — spytała.

Adam kiwnął głową.

— Nie pamiętasz, bo ktoś o to zadbał.

W tej chwili zadzwonił jego telefon. Na ekranie pojawiło się nazwisko: PREZES ORSKI.

Adam odebrał i włączył tryb głośnomówiący dopiero po chwili, jakby chciał, żeby Lena usłyszała końcówkę.

— ...dziewczyna ma zeznawać w piątek — mówił męski głos. — Komisja potrzebuje twarzy, nie faktów. Jeśli Wysocka powie, że archiwum jest kompletne, zamkniemy temat. Jeśli zacznie fantazjować, zrobimy z niej chorą ofiarę własnych urojeń.

— Rozumiem — odparł Adam.

— I pamiętaj, Rybak. Romans z pracownicą to skandal. Skandal da się wykorzystać.

Połączenie się urwało.

Lena patrzyła na Adama z mieszanką gniewu i upokorzenia.

— Romans? To tak mnie ustawiliście? Nowa dziewczyna, atrakcyjny przełożony, a potem kompromitacja?

— Ja cię nie ustawiłem.

— Ale grasz w ich grę.

— Od lat.

— Więc jesteś jednym z nich.

Adam wyjął z kieszeni niewielki pendrive w kształcie przezroczystej płytki.

— Jestem jedynym, któremu udało się wynieść kopię nagrania z kaplicy ośrodka. Szyba zapisała ostatnie dwadzieścia minut przed pożarem. Brakuje klucza do odszyfrowania.

— I ja go mam?

Adam spojrzał na jej znamię.

— Nie ty. Twoja skóra.

Zanim Lena zdołała odpowiedzieć, wszystkie szyby na piętrze pociemniały. W głośnikach rozległ się komunikat o ćwiczeniach ewakuacyjnych. Adam pobladł.

— To nie są ćwiczenia. Ktoś wie, że otworzyłaś folder.

Drzwi archiwum zatrzasnęły się automatycznie.