Lena uciekła klatką schodową, ściskając pendrive, który w ostatniej chwili wyrwała z portu. Nie wiedziała, czy cokolwiek zdążyło się zapisać. Wiedziała tylko, że prezes widział jej twarz w blasku awaryjnej lampy.

Na parterze wpadła na Adriana. Złapał ją za ramiona, ale nie jak ktoś, kto chce zatrzymać uciekinierkę. Raczej jak człowiek, który sprawdza, czy jest ranna.

— Co pani znalazła? — zapytał.

— Może pan mi powie. Folder „MARKA”. Fundacja „Jasny Próg”. Lista kobiet. Moje nazwisko.

Twarz Adriana zmieniła się tylko na sekundę. Wystarczająco długo, by Lena zrozumiała: on wiedział więcej, niż mówił.

— Proszę iść do domu. Nie wracać sama. Jutro porozmawiamy.

— Jutro mogę już nie mieć pracy.

— Jutro może pani nie mieć czegoś więcej.

To powinno ją przestraszyć. Zamiast tego poczuła gniew. Wyszarpnęła się i wybiegła w deszcz.

Następnego ranka na jej biurku leżało wypowiedzenie dyscyplinarne za „naruszenie tajemnicy przedsiębiorstwa”. Zanim zdążyła oddać kartę dostępu, podeszła do niej sprzątaczka, drobna kobieta o jasnych włosach i oczach czujnych jak u kota.

— Pani Lena? — szepnęła. — Mój syn był w Jasnym Progu. Jeśli pani chce wiedzieć, co znaczy ten znak, proszę przyjść dziś o osiemnastej do starej kaplicy na Łękowej.

Kobieta zniknęła, zanim Lena zapytała o nazwisko.

Kaplica na Łękowej stała między blokami, opuszczona od dekady. W środku pachniało kurzem, woskiem i wilgocią. Pod ołtarzem siedział chłopak w granatowej kurtce, może siedemnastoletni. Obok niego ta sama sprzątaczka.

— Jestem Marta — powiedziała. — A to Kuba. Kiedyś ministrant. Dziś świadek, którego nikt nie chce słuchać.

Kuba wyjął z kieszeni stary telefon.

— Fundacja niby pomagała chłopakom. Dawała stypendia, wyjazdy, korepetycje. Ale czasem kazali nam nosić koperty do biura Veyronis. Mówili, że to darowizny. Raz się pomyliłem i zaniosłem jedną do niewłaściwego pokoju. W środku były zdjęcia kobiet i akta z sądu rodzinnego. Przy niektórych był ten znak.

Pokazał romb przecięty linią.

— Co oznacza? — spytała Lena.

Marta odpowiedziała za syna:

— Kobietę do zniszczenia. Taką, która może przeszkodzić.

Lena poczuła zimno w palcach.

— Przeszkodzić komu?

W kaplicy rozległ się trzask. Ktoś stał za konfesjonałem. Lena odwróciła się gwałtownie.

Z cienia wyszedł Adrian.

Kuba poderwał się do ucieczki, ale Adrian uniósł ręce.

— Nie przyszedłem po was. Przyszedłem, bo Seweryn Kral dziś wieczorem przenosi archiwum. Jeśli chcecie dowodów, mamy mniej niż trzy godziny.

Lena spojrzała na niego z niedowierzaniem.

— Mamy?

Adrian przez chwilę milczał.

— Mój młodszy brat też był w Jasnym Progu. Dziesięć lat temu znaleziono go martwego pod mostem. Policja wpisała ucieczkę i wypadek. Ja wpisałem sobie zemstę.