Marta Relska miała zasadę: nigdy nie zostawać w biurze po dwudziestej drugiej. Nie dlatego, że bała się ciemnych korytarzy w czterdziestopiętrowym wieżowcu Helix Tower, lecz dlatego, że po tej godzinie ludzie przestawali udawać, kim są.

Tego wieczoru złamała zasadę dla jednego pliku.

Pracowała jako analityczka ryzyka w firmie Novera, która zarządzała funduszami dla instytucji charytatywnych, szkół, klinik i kościelnych fundacji. Na papierze byli czyści jak szkło. W rzeczywistości Marta od trzech tygodni znajdowała w przelewach puste miejsca: daty bez faktur, faktury bez usług, usługi bez ludzi. Największa luka prowadziła do Fundacji Srebrny Dzwon, organizacji zajmującej się „opieką nad utalentowaną młodzieżą z małych miejscowości”. Ich twarzą byli chłopcy śpiewający w chórach, laureaci konkursów, uczniowie w białych koszulach i z idealnie zaczesanymi włosami.

O 22:17 drukarka na trzydziestym drugim piętrze wypluła dokument, którego Marta nie wysłała do druku.

Podeszła powoli. Na kartce było tylko jedno zdanie: „NIE PATRZ W DÓŁ, JEŚLI NIE CHCESZ ZOSTAĆ ŚWIADKIEM”.

Za szybą sali konferencyjnej, dwa piętra niżej, zobaczyła ludzi. Nie powinni tam być. Zarząd miał dziś wyjazd integracyjny pod Krakowem. Tymczasem przy długim stole siedziało siedmiu mężczyzn w garniturach i jedna kobieta w czerwonej apaszce. Na środku stał chłopak, może siedemnastoletni, w granatowej marynarce z herbem fundacji. Nie płakał. To było najgorsze. Stał prosto, z twarzą pustą jak ekran po awarii.

Kobieta w apaszce uniosła do jego szyi mały metalowy stempel. Marta nie usłyszała dźwięku, ale zobaczyła, jak chłopak zaciska pięści. Na skórze pod uchem pojawił się znak: półksiężyc przecięty pionową kreską.

W tej samej chwili za plecami Marty rozległ się głos:

— Pani Relska, powinna pani już być w domu.

Odwróciła się gwałtownie. Leon Wyrzyk stał w cieniu korytarza. Dyrektor operacyjny Novere’y. Człowiek, którego pracownicy nazywali lodowcem, bo uśmiechał się tylko wtedy, gdy ktoś tracił stanowisko. Miał rozpięty kołnierzyk koszuli i spojrzenie zbyt spokojne jak na kogoś, kto właśnie przyłapał podwładną na szpiegowaniu.

— A pan powinien być pod Krakowem — odpowiedziała.

Leon spojrzał przez szybę. Na dole światła zgasły.

— Jeśli pani widziała to, co myślę, że pani widziała, ma pani dokładnie trzy minuty, zanim monitoring przestanie udawać, że jest zepsuty.

— Grozi mi pan?

— Nie. Ostrzegam.

Marta cofnęła się o krok, ale jej telefon zawibrował. Nieznany numer wysłał zdjęcie: ona stojąca przy szybie, odbita w ciemnym szkle. Pod spodem wiadomość: „ŚWIADEK NIE WYCHODZI Z BUDYNKU”.

Leon wyciągnął rękę.

— Proszę iść ze mną, jeśli chce pani przeżyć noc.

Marta nie ufała mu ani trochę. Ale gdy na końcu korytarza rozsunęły się drzwi windy, a w środku zobaczyła kobietę w czerwonej apaszce, zrozumiała, że brak zaufania może poczekać. Strach nie.