Następnego ranka Lena była twarzą skandalu. Portale pisały o młodej pracownicy, która wyniosła dane z firmy i próbowała szantażować zarząd. Ktoś udostępnił jej zdjęcie z pracowniczego identyfikatora, ktoś inny dopisał, że jej matka była „niestabilna” i zniknęła, uciekając przed długami.

W GlassMind wszyscy nagle odwracali wzrok. Nawet Marta z działu IT, która codziennie przynosiła do pracy karmę dla bezdomnego kota pod biurowcem, szepnęła tylko:

— Przepraszam. Mam kredyt.

Lena zrozumiała, że w nowoczesnych biurach ludzie nie noszą łańcuchów. Noszą raty, umowy i strach przed utratą miejsca parkingowego.

Adam znalazł ją na klatce schodowej, gdy próbowała dodzwonić się do starego policjanta, który kiedyś prowadził sprawę matki. Przyniósł jej płaszcz.

— Nie powinna pani tu być.

— Pan też nie powinien, jeśli chce pan zachować stanowisko.

— Moje stanowisko właśnie głosuje nad moim odwołaniem.

Lena parsknęła gorzko.

— Romantyczne. Prezes traci tron dla stażystki z problemami.

— Nie jest pani stażystką.

— To najważniejszy element tej rozmowy?

Adam zrobił krok bliżej. W jego oczach było coś, czego nie umiała nazwać: wina, determinacja, może czułość. Ta ostatnia była najgroźniejsza.

— Najważniejsze jest to, że ktoś wrabia panią w kradzież danych, bo prawdziwy plik nadal istnieje. A jeśli Julia go szuka, to znaczy, że nie ma wszystkiego.

— A pan ma?

— Mam miejsce.

Zabrał ją do podziemnego archiwum starego centrum szkoleniowego, które GlassMind przejęło po fundacji. Budynek stał na obrzeżach miasta, z odpadającym tynkiem i kaplicą przerobioną na salę wykładową. Na ścianie wciąż wisiał witraż: chłopcy w białych komżach niosący świece. Lena poczuła nieprzyjemny skurcz. Jej matka opowiadała kiedyś o „chłopcach od ołtarza”, którzy zawsze wiedzieli, komu podać kopertę.

W archiwum znaleźli pudła opisane numerami. Większość była pusta. W ostatnim, za metalową szafą, leżał dziecięcy rysunek kota z dzwonkiem na szyi i zdanie napisane ręką Marii: „Jeśli Lena to znajdzie, niech zaufa temu, kto nosi winę jawnie”.

Pod rysunkiem ukryto mikrofilm.

Adam milczał długo.

— Pani matka wiedziała, że kiedyś tu wrócę.

Lena spojrzała na niego ostro.

— A ja skąd mam wiedzieć, że to nie pan ją sprzedał?

Zanim odpowiedział, z góry dobiegł trzask rozbijanego szkła. Ktoś wszedł do budynku.