باران ریز و بیصدا روی شیشههای عمارت «رادمان» مینشست؛ عمارتی که در محلههای شمالی شهر مثل یک قلعه سفید میدرخشید، اما درونش بوی کهنگی و ترس میداد. «نیلوفر» سه سال بود در این خانه زندگی میکرد، اما هنوز خدمتکاران او را با نام کوچک صدا نمیزدند؛ برای همه فقط «عروس دوم» بود، زنی آرام با لباسهای ساده و نگاهی که همیشه پایین بود.
همسرش، «کامیار رادمان»، مدیر جوان شرکت داروسازی خاندان، مردی بود که لبخندش جلوی دوربینها مهربان و پشت درهای بسته سرد بود. او نیلوفر را بهخاطر نجات دادن پدرش در یک شب طوفانی به عقد خود درآورده بود؛ دستکم این چیزی بود که خانواده باور داشتند. هیچکس نمیدانست نیلوفر در آن شب فقط یک پرستار ساده نبود.
در تالار بزرگ، جشن معرفی داروی جدید خاندان رادمان برپا بود. خبرنگاران آمده بودند، تاجران آمده بودند، و «شهلا رادمان»، مادر کامیار، مثل ملکهای روی صندلی مخملیاش نشسته بود. او وقتی نیلوفر سینی چای را از دست خدمتکار گرفت تا کمک کند، با صدایی بلند گفت: «تو لازم نیست نقش بانوی خانه را بازی کنی. همین که بیسروصدا باشی کافیست.»
همه خندیدند. نیلوفر فقط سرش را پایین انداخت. اما در همان لحظه، تلفن داخل کیفش لرزید. پیامی بدون نام روی صفحه افتاد: «مهر نقره آماده است. فقط با اشاره تو، امضاها فرو میریزند.»
نیلوفر نگاه کوتاهی به جمع انداخت. روی سکوی سخنرانی، کامیار با غرور از دارویی حرف میزد که قرار بود «زندگی هزاران بیمار را نجات دهد». اما نیلوفر میدانست نتایج آزمایش آن دارو دستکاری شده؛ میدانست چند بیمار آزمایشی بینام در شهرستانها قربانی شدهاند؛ و بدتر از همه، میدانست پدر خودش یکی از همان قربانیان بود.
سه سال سکوت کرده بود، نه از ضعف، بلکه برای جمع کردن سند. او وارث پنهان «بنیاد نقره» بود؛ شبکهای قدیمی از سرمایهگذاران و وکلای مستقل که پدرش پیش از مرگ ساخته بود تا شرکتهای فاسد را از درون زمین بزند. بعد از مرگ پدر، نیلوفر با نامی جعلی وارد زندگی رادمانها شد. برای آنان او زنی بیپشتوانه بود؛ برای بازار دارو، سایهای که سهامداران بزرگ از نامش میترسیدند.
هنگام پایان سخنرانی، کامیار دست نیلوفر را گرفت و جلوی دوربینها کشید. آرام زیر لب گفت: «امشب لبخند بزن. نمیخواهم مهمانها بفهمند چه زن بیارزشی نصیبم شده.»
نیلوفر لبخند زد. لبخندی چنان نرم که هیچکس لرزش خطر را در آن ندید. همان شب، وقتی خبرنگاری از کامیار پرسید بزرگترین پشتوانهاش چیست، او گفت: «خانواده.»
نیلوفر در دل پاسخ داد: «پس من همان جایی ضربه میزنم که فکر میکنی امن است.»
