در شهر بندری «نوشاد»، جایی که برجهای شیشهای کنار محلههای نمزده قد کشیده بودند، نام خاندان «مهرگان» مثل مهر طلایی روی هر معاملهای مینشست. بانکها با اشاره آنان وام میدادند، قاضیها با دیدن وکیلهایشان سکوت میکردند و روزنامهها فقط از خیریههایشان مینوشتند، نه از کارخانههایی که دستمزد کارگرانشان سه ماه عقب بود.
در عمارت مهرگان، زنی به نام «رها» هر صبح پیش از طلوع بیدار میشد. نه بهخاطر فقر، چون او عروس دومین پسر خاندان بود؛ بلکه چون مادرشوهرش، «بانو افسانه»، باور داشت زن بیاصل باید زودتر از آینه بیدار شود تا یادش نرود از کجا آمده است.
رها سه سال بود با «سامان مهرگان» ازدواج کرده بود. سامان مردی خوشچهره، خوشلباس و بیستون بود؛ در مهمانیها دست رها را میگرفت تا تصویر خانواده کامل شود، اما پشت درهای بسته او را «اشتباه جوانی» مینامید. رها زمانی در یک کارگاه کوچک مرمت اسناد کار میکرد و سامان، که برای پروژه موزه خصوصی خانوادهشان دنبال نسخهشناس میگشت، عاشق سکوت و دقت او شده بود. یا دستکم رها آن زمان چنین فکر کرده بود.
آن صبح، سفره صبحانه در سالن مرمری پهن بود. خواهر سامان، «نیلا»، با گوشیاش از رها عکس گرفت و زیر لب خندید: «ببینید عروس خاندان، هنوز چای را مثل کارگرهای قهوهخانه میریزد.»
بانو افسانه بدون نگاه کردن به رها گفت: «امشب حراج خیریه است. مهمانهای خارجی داریم. تو لازم نیست حرف بزنی. لبخند بزن و وقتی از تو پرسیدند اهل کجایی، بگو از یک خانواده فرهنگی. لازم نیست جزئیات... شرمآور را بگویی.»
رها فنجان را روی نعلبکی گذاشت. صدای چینی مثل ترک نازکی در هوا پیچید. «جزئیات شرمآور یعنی چه، بانو؟»
سالن ساکت شد. سامان نگاه هشداردهندهای به او انداخت. بانو افسانه بالاخره سر برداشت. «یعنی پدری که معلوم نیست کجا مرد، مادری که اسمش در هیچ شناسنامه محترمی نیست، و دختری که با شانس وارد این خانه شد.»
رها لبخند زد. آرام، نه از سر ضعف؛ مثل کسی که نقطهای را روی نقشه علامت میزند. «فهمیدم.»
اما همان شب، پیش از حراج، اتفاقی افتاد که سکوت سهساله او را به چیزی سختتر تبدیل کرد. رها در اتاق لباس، صندوقچه مادرش را باز کرد؛ تنها یادگاری زنی که در کودکی از دست داده بود. داخل صندوقچه، دستبندی نقرهای بود با نقش پرندهای بیچشم. رها همیشه خیال میکرد یک زیور ارزان روستایی است. اما وقتی بروشور حراج خیریه مهرگان را برداشت، تصویر همان نقش را دید: نشان گمشده خاندان «آذرنیا»، صاحبان قدیمی بندر نوشاد؛ خانوادهای که بیستوپنج سال پیش در یک آتشسوزی نابود اعلام شده بود.
زیر تصویر نوشته بود: «مجموعه خصوصی مهرگان؛ نشان اصیل آذرنیا، خریداریشده از وارثان ناشناس.»
رها بروشور را فشرد. وارثان ناشناس؟ مادرش همیشه گفته بود: «اگر روزی همه گفتند تو هیچکس نیستی، به نقره نگاه کن. نقره در تاریکی هم راهش را پیدا میکند.»
در همان لحظه سامان وارد شد و دستبند را دید. رنگش پرید؛ آنقدر سریع که فقط رها متوجه شد. سامان گفت: «این را از کجا آوردی؟»
رها دستبند را بست و با همان سکوت قدیمی پاسخ داد: «از جایی که شما فکر میکردید خاکستر شده است.»
