ความชื้นของแม่น้ำเจ้าพระยายังเกาะติดผิวหนังของธนัท วรเศรษฐ์เหมือนมือที่ไม่อยากปล่อย เขาก้าวตามรอยเท้าของพิช สิริวัฒน์ผ่านซุ้มประตูโค้งที่มืดครึ้ม ออกจากแสงทองของงานกาล่าเข้าสู่ทางเดินหินอ่อนที่ทอดยาวไปตามแนวแม่น้ำ โคมไฟลอยน้ำยังลอยเลื่อนช้า ๆ ด้านล่าง สะท้อนแสงวูบวาบขึ้นมาบนใบหน้าของเขา ลมยามค่ำพัดพาความเย็นชื้นและกลิ่นดีเซลจาง ๆ จากเรือที่แล่นผ่านไปไกล เขารู้ว่าพิชไม่ได้เดินหนี แต่นำทาง ทุกก้าวของอีกฝ่ายช้าลงเล็กน้อยเมื่อถึงทางเลี้ยว มุมตาเหลือบกลับมาเพียงเสี้ยววินาที ดวงตาเป็นประกายในความมืด ราวกับกำลังท้าทายว่า “ตามมาสิ ถ้ากล้า”
ธนัทตามไปโดยไม่ลังเล ชุดสูทสีกรมท่าที่เคยเรียบร้อยตอนนี้ยับย่นจากความชื้น เนคไทหลวมลงเล็กน้อย หัวใจยังเต้นแรงจากคำพูดที่พิชกระซิบไว้ “จบเรื่องนี้ที่ไหนสักแห่งที่เป็นส่วนตัวกว่านี้” เขาเกลียดตัวเองที่ยังจำกลิ่นโคโลญจน์ของอีกฝ่ายได้ชัดเจน เกลียดที่ร่างกายเอนไปข้างหน้าโดยอัตโนมัติ แม้สมองจะเตือนว่านี่คือศัตรูที่กำลังจะแย่งชิงมรดกของตระกูลวรเศรษฐ์ แปลงที่ดินริมน้ำโบราณที่ทั้งสองตระกูลอ้างสิทธิ์มานานหลายทศวรรษ ถ้าพิชได้มันไป ชื่อวรเศรษฐ์จะถูกกลบเกลื่อน โครงการคอนโดหรูจะกลายเป็นอนุสาวรีย์แห่งความพ่ายแพ้ แต่คืนนี้ แรงดึงดูดนั้นแรงกว่าความเกลียดชัง
พวกเขาเดินผ่านลานหินที่เปียกจากฝนตกช่วงบ่าย กลิ่นไม้สักเปียกฝนผสมกับดอกมะลิที่ร่วงหล่นตามทาง ไปจนถึงทางเข้าส่วนตัวของโรงแรมเพนินซูลาที่ตั้งตระหง่านริมเจ้าพระยา ประตูกระจกอัตโนมัติเปิดออก พิชก้าวเข้าไปโดยไม่หันกลับ ธนัทตามเข้าไปในโถงที่เย็นเฉียบด้วยเครื่องปรับอากาศ ตัดกับความชื้นเหนียวเหนอะของข้างนอกอย่างชัดเจน พื้นหินอ่อนสีขาวเงาวับสะท้อนแสงไฟนวล ๆ พนักงานต้อนรับยิ้มอย่างมืออาชีพ แต่สายตาของพวกเขาแลกเปลี่ยนกันอย่างรู้ทันเมื่อเห็นทั้งสองคนเดินเคียงข้างกันในยามดึกขนาดนี้
ลิฟต์กระจกพาพวกเขาขึ้นไปชั้นสูง แม่น้ำดำมืดและแสงไฟเมืองไกล ๆ ลอยอยู่ใต้เท้า ธนัทยืนห่างจากพิชเพียงครึ่งเมตร กลิ่นโคโลญจน์แพง ๆ ของอีกฝ่ายผสมกับเหงื่อบาง ๆ และความชื้นจากไม้สักที่ยังติดเสื้อผ้า ห้องสูทส่วนตัวเปิดออกด้วยการ์ดคีย์ พิชเดินเข้าไปก่อน เปิดไฟเพียงบางดวง เหลือความมืดบางส่วนที่ทำให้หน้าต่างบานใหญ่จากพื้นถึงเพดานกลายเป็นกรอบภาพของเจ้าพระยาที่ไหลเชี่ยว แสงไฟตึกสูงฝั่งตรงข้ามระยิบระยับเหมือนดวงดาวที่ตกลงมา เสียงเครื่องยนต์เรือหางยาวดังตุ้บ ๆ จากไกล ๆ สั่นสะเทือนกระจกเบา ๆ
“เข้ามาสิ ธนัท วรเศรษฐ์” พิชพูดโดยไม่หันหลัง เสียงนุ่มแต่เต็มไปด้วยคม “หรือว่าคุณจะยืนอยู่ตรงนั้นแล้วตะโกนเรื่องมรดกให้คนทั้งโรงแรมได้ยิน?”
ธนัทปิดประตูตาม เสียงคลิกดังกังวานในความเงียบ เขาถอดรองเท้าออกเพราะพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบตัดกับเท้าที่ยังอุ่นจากความชื้น ห้องนี้กว้างขวาง โซฟาหนังสีเข้ม โต๊ะไม้สักขัดเงา กลิ่นวานิชจาง ๆ ผสมกับดอกไม้สดในแจกัน “ฉันมาเพื่อเตือนคุณ” เสียงของเขาเรียบ แต่ข้างในเต็มไปด้วยความปั่นป่วน “แปลงที่ดินนั้นไม่ใช่ของเล่น ตระกูลสิริวัฒน์คิดว่าเงินจะซื้อทุกอย่างได้ แต่ฉันจะไม่ยอมให้คุณทำลายรากเหง้าเพื่อสร้างหอคอยกระจก”
พิชหันมาช้า ๆ ชุดสูทสีดำยังเรียบร้อย แต่ปกเสื้อหลวมลงเล็กน้อย เผยผิวคอที่ถูกแสงไฟนวลทำให้ดูอบอุ่น “เตือน?” เขาหัวเราะเบา ๆ เสียงนั้นดังก้องในห้อง “คุณตามฉันมาถึงห้องส่วนตัวเพื่อ ‘เตือน’? ธนัท วรเศรษฐ์ คุณยืนกำแก้วแน่นขนาดนั้นในงานกาล่า แล้วตอนนี้มือของคุณสั่น ฉันเห็นชัด” เขาก้าวเข้ามาใกล้ ระยะห่างหดสั้นลง “บอกมาสิ ว่าคุณคิดอะไรจริง ๆ ตอนที่ฉันพูดว่าคุณสวยงามเมื่อโกรธ”
ธนัทรู้สึกถึงความร้อนที่พุ่งขึ้นมาตามลำคออีกครั้ง พื้นหินอ่อนเย็นใต้เท้า ตัดกับอากาศที่เริ่มร้อนขึ้นจากร่างกายสองคน “ฉันคิดว่าคุณเป็นคนหน้าด้านที่ใช้คำหวานปกปิดความโลภ” เขาตอบกลับ เสียงแหบเล็กน้อย “คุณพูดถึงการพัฒนาที่ยั่งยืน แต่จริง ๆ แล้วคุณแค่ต้องการกลบชื่อวรเศรษฐ์ให้หมด ฉันมาที่นี่เพื่อบอกว่าฉันจะสู้ ไม่ว่าจะด้วยกฎหมายหรือด้วยวิธีอื่น”
พิชยิ้มกว้างขึ้น ดวงตาเป็นประกายหิวกระหาย “วิธีอื่น?” เขาก้าวเข้าไปอีกครึ่งก้าว ใกล้จนธนัทได้กลิ่นเหงื่อบาง ๆ ใต้คอเสื้ออีกครั้ง “แล้วคืนนั้นล่ะ ธนัท วรเศรษฐ์ คืนที่เราทะเลาะกันใต้ชายคาโกดังเก่า ฝนตกหนัก มือคุณเกือบจะตบหน้าฉัน แล้วจู่ ๆ ก็หยุด แล้วจู่ ๆ ก็ใกล้กันเกินไป คุณยังจำได้ไหมว่าหัวใจเต้นแรงขนาดไหน?”
ความทรงจำนั้นพุ่งขึ้นมาโดยไม่ได้รับอนุญาต ภาพพิชที่ยืนเปียกฝน ผมเปียกติดหน้าผาก ดวงตาแดงก่ำจากความโกรธและความปรารถนา ธนัทกลืนน้ำลาย “ฉันจำได้ว่าฉันสาบานว่าจะไม่ยอมให้เกิดอีก” เสียงของเขาแตกพร่า “คุณคือศัตรู พิช สิริวัฒน์ ตระกูลของคุณกำลังจะทำลายของฉัน”
“แล้วทำไมคุณถึงตามมา?” พิชเอียงศีรษะ มือข้างหนึ่งยกขึ้นแตะขอบหน้าต่างกระจก แสงไฟเมืองสะท้อนบนนิ้วของเขา “ทำไมคุณไม่เดินกลับไปที่งานกาล่า แล้วปล่อยให้ฉันยืนอยู่คนเดียวกับไฟของตัวเอง?”
ธนัทรู้สึกถึงร่างกายที่เอนไปข้างหน้าอีกครั้ง แรงดึงดูดนั้นแรงเกินกว่าจะต้าน เขาเกลียดที่พิชรู้ เกลียดที่ตัวเองยังคงอยากแตะ “เพราะฉันจะไม่ยอมให้คุณหนีไปพร้อมกับแผนการสกปรกนั้น” เขาพูด แต่เสียงนั้นไม่มั่นคง “แปลงนี้เป็นของเราทั้งคู่ ถ้าคุณจะแย่ง ฉันจะทำลายจักรวรรดิของคุณก่อน”
พิชหัวเราะอีกครั้ง แต่คราวนี้เสียงนั้นต่ำและเร่าร้อน “ทำลายฉันสิ ธนัท วรเศรษฐ์ ลองสิ” เขาก้าวเข้ามาจนแทบจะไม่มีช่องว่าง “หรือว่าคุณกลัวว่าถ้าคุณแตะฉัน ไฟจะลามไหม้ทั้งสองตระกูล?”
คำพูดนั้นจุดประกาย ธนัทรู้สึกถึงความร้อนที่ลามจากอกไปยังปลายนิ้ว เขาตั้งใจจะผลักพิชออก ตั้งใจจะพูดคำเตือนให้ชัดเจน แต่ร่างกายกลับเคลื่อนไหวเร็วกว่าความคิด มือของเขายื่นไปคว้าปกเสื้อสูทของพิช ดึงเข้ามาแรง ๆ แล้วผลักอีกฝ่ายให้ถอยหลังจนหลังชนกระจกหน้าต่างบานใหญ่ที่มองลงไปยังแม่น้ำเจ้าพระยาที่มืดมิด เสียงกระแทกดังตุ้บเบา ๆ พื้นหินอ่อนเย็นเฉียบใต้เท้าทั้งสองคน ตัดกับความร้อนที่พุ่งขึ้นมาจากผิวหนัง
“ฉันเกลียดคุณ” ธนัทพูด เสียงแตกพร่าเหมือนคำสารภาพที่ปลอมแปลงเป็นความเกลียดชัง “ฉันเกลียดที่คุณยืนอยู่ตรงนี้ เกลียดที่คุณยังคงดึงดูดฉัน เกลียดที่ทุกครั้งที่ฉันคิดถึงแปลงที่ดิน ฉันกลับคิดถึงมือคุณแทน” เขากดพิชติดกระจก ร่างกายชิดกัน ลมหายใจอุ่น ๆ กระทบใบหน้า “คุณคิดว่าฉันจะยอมให้คุณทำลายทุกอย่าง? ฉันจะทำลายคุณก่อน พิช สิริวัฒน์”
พิชไม่ผลักออก มือข้างหนึ่งกำเสื้อของธนัทแน่น นิ้วขาวซีดราวกับจะผลักออก แต่กลับดึงเข้ามาใกล้กว่าเดิม “แล้วทำไมมือคุณถึงสั่น?” เสียงของเขาแหบ “ทำไมคุณถึงกดฉันติดกระจกแทนที่จะเดินออกไป? บอกมาสิ ธนัท วรเศรษฐ์ ว่าคุณต้องการอะไรจริง ๆ”
ธนัทรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นแรงจนแทบระเบิด กลิ่นโคโลญจน์แพง ๆ ผสมกับเหงื่อและกลิ่นไม้สักเปียกฝนที่ยังติดเสื้อผ้าของทั้งคู่ แสงไฟเมืองไกล ๆ ส่องผ่านกระจก ทำให้น้ำตาที่ยังไม่ไหลของเขาเป็นประกาย เขาตั้งใจจะพูดคำเตือนอีกครั้ง ตั้งใจจะพูดถึงสัญญาและมรดก แต่ริมฝีปากกลับลดต่ำลง หยุดอยู่เหนือริมฝีปากของพิชเพียงเศษเสี้ยว “ฉันต้องการให้คุณหยุด” เขาพูด แต่เสียงนั้นเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ถูกกดทับมานาน “ฉันต้องการให้คุณหายไปจากหัวฉัน”
พิชยิ้มบาง ๆ แม้จะถูกกดติดกระจก มือที่กำเสื้อยังคงดึง “แล้วคุณล่ะ? คุณจะหายไปจากหัวฉันได้ไหม?” เขายกมืออีกข้างขึ้นแตะแก้มของธนัท นิ้วสั่นเล็กน้อย “หรือว่าเราทั้งคู่จะยืนอยู่ตรงนี้จนไฟลามไหม้ทุกอย่าง?”
ในเสี้ยววินาทีนั้น กำแพงที่ธนัทสร้างขึ้นพังทลาย เขาโน้มตัวลง กดริมฝีปากลงบนริมฝีปากของพิชอย่างสิ้นหวัง เหมือนคนที่กำลังจมน้ำและพบอากาศเป็นครั้งแรก การจูบนั้นไม่หวาน ไม่นุ่มนวล แต่มันเต็มไปด้วยปีแห่งความโกรธ ความปรารถนา และความกลัวที่ถูกฝังลึก พิชตอบสนองทันที มือที่กำเสื้อดึงธนัทเข้ามาแน่นกว่าเดิม ร่างกายกดกลับ ริมฝีปากอ้าให้กัน ลมหายใจสับสน ลิ้นแตะกันอย่างหิวกระหาย กระจกเย็นเฉียบหลังพิช ตัดกับความร้อนที่พุ่งขึ้นมาจากผิวหนังทั้งสองคน เสียงเครื่องยนต์เรือดังตุ้บ ๆ จากด้านล่าง ราวกับหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ
ธนัทรู้สึกถึงมือของพิชเลื่อนขึ้นมาที่คอ นิ้วสอดเข้าไปในผม ดึงเบา ๆ เขาผลักสะโพกเข้าไปชิด รู้สึกถึงความแข็งแกร่งของร่างกายอีกฝ่ายผ่านเสื้อผ้า ชุดสูทยังคงครึ่งหนึ่ง เนคไทของพิชหลุดออก ปกเสื้อของธนัทเปิดกว้าง เผยผิวอกที่แดงก่ำจากความร้อน พวกเขายังคงจูบกันอย่างไม่ยอมหยุด ราวกับว่าถ้าหยุด โลกจะพังทลาย ธนัทรู้สึกถึงน้ำตาที่ซึมออกมาที่มุมตา แต่เขาไม่สนใจ เขาแค่ต้องการพิช ต้องการความร้อนนี้ ต้องการการยอมจำนนที่ทั้งคู่ไม่อาจตั้งชื่อได้
เมื่อริมฝีปากแยกจากกันชั่วขณะ ลมหายใจหอบของทั้งคู่ดังก้องในห้อง “นี่มันบ้า” ธนัทพูด เสียงแหบและสั่น “เราไม่ควร...”
“แล้วคุณจะหยุดไหม?” พิชถาม ดวงตาแดงก่ำ มือยังคงกำเสื้อแน่น “บอกมาสิ ถ้าคุณต้องการให้ฉันผลักคุณออก”
ธนัทไม่ตอบด้วยคำพูด เขาก้มลงจูบอีกครั้ง คราวนี้ช้าลงเล็กน้อย แต่ยังคงสิ้นหวัง มือของเขาเลื่อนลงไปที่เอวของพิช ดึงเข้ามา ร่างกายสั่นเทาด้วยความรู้ที่ว่าพวกเขาข้ามเส้นที่ไม่อาจย้อนกลับ กระจกหน้าต่างยังคงเย็น แม่น้ำด้านล่างยังคงไหลเชี่ยว แสงไฟเมืองยังคงระยิบระยับ แต่ในห้องนี้ มีเพียงความร้อนและความมืดบางส่วนที่ปกคลุมร่างกายครึ่งเปลือยของทั้งคู่ เสื้อสูทหลุดไหล่ กระดุมบางเม็ดหลุด ผิวหนังสัมผัสกันเบา ๆ ผ่านช่องว่างของผ้า
พิชพึมพำอะไรบางอย่างที่ฟังไม่ชัด ริมฝีปากเลื่อนลงไปที่คอของธนัท หายใจอุ่น ๆ กระทบผิว “กล้อง...” เขาพูดเสียงต่ำ “อาจมีคนมองจากเรือ... หรือจากตึกฝั่งโน้น”
ธนัทรู้สึกถึงความเย็นวาบ แต่เขาก็ไม่ถอย “ฉันไม่สนใจ” เขาพูด เสียงแตก “คืนนี้ฉันไม่สนใจอะไรทั้งนั้น นอกจากคุณ”
พวกเขาจูบกันอีกครั้ง ร่างกายสั่นเทา รู้ดีว่าเส้นนั้นถูกข้ามไปแล้ว รู้ดีว่าพรุ่งนี้จะไม่มีทางกลับไปเป็นศัตรูธรรมดาอีก แรงดึงดูดกลายเป็นไฟที่ลุกไหม้ทั้งคู่ มือของพิชกำเสื้อแน่นขึ้นอีก ราวกับจะผลักออกแต่กลับดึงเข้ามา ธนัทกดพิชติดกระจกแน่นขึ้น รู้สึกถึงความเย็นของกระจกผ่านร่างกายอีกฝ่าย กลิ่นโคโลญจน์ เหงื่อ ไม้สักเปียก และความชื้นแม่น้ำผสมกันจนมึนเมา เสียงเรือดังตุ้บ ๆ ยังคงสั่นสะเทือนกระจก ราวกับกำลังเตือนว่าโลกภายนอกยังคงอยู่
เมื่อพวกเขาแยกจากกันในที่สุด ลมหายใจยังหอบ ใบหน้าแดงก่ำ ดวงตาจ้องกันในความมืดบางส่วน ธนัทรู้สึกถึงน้ำตาที่แห้งไปแล้วบนแก้ม “ฉันเกลียดคุณ” เขาพูดอีกครั้ง แต่คราวนี้เสียงนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ “ฉันเกลียดที่ฉันต้องการคุณขนาดนี้”
พิชยิ้มบาง ๆ แม้จะยังถูกกดติดกระจก มือคลายกำเสื้อลงเล็กน้อย แต่ยังไม่ปล่อย “ฉันก็เช่นกัน ธนัท วรเศรษฐ์” เขาพูดเสียงแหบ “แล้วตอนนี้เราจะทำอย่างไร? แปลงที่ดิน... ตระกูล... ไฟนี้?”
ธนัทไม่ตอบ เขาก้มลงพักหน้าผากบนไหล่ของพิช หายใจดมกลิ่นผิว ร่างกายยังสั่น “ฉันไม่รู้” เขาสารภาพ “ฉันแค่รู้ว่าฉันไม่สามารถเดินออกไปได้”
คืนนั้นผ่านไปด้วยความเงียบที่เต็มไปด้วยลมหายใจและการสัมผัสเบา ๆ ที่ไม่กลายเป็นอะไรเกินกว่านั้น พวกเขายังคงครึ่งเปลือย นั่งพิงกระจกมองแม่น้ำที่มืดมิด มือยังไขว้กัน รู้ดีว่าเช้าจะมาถึง และทุกอย่างจะเปลี่ยนไป
เมื่อแสงอรุณแรกส่องผ่านหน้าต่าง ธนัทลืมตาขึ้น ร่างกายยังอบอุ่นจากความใกล้ชิดของพิชที่นอนหลับอยู่ข้าง ๆ บนโซฟา เสื้อยังหลุดไหล่ ผิวแดงก่ำจากรอยจูบ เขาลุกขึ้นช้า ๆ เดินไปที่หน้าต่าง มองลงไปยังเจ้าพระยาที่เริ่มสว่าง เรือลำเล็ก ๆ แล่นผ่าน กลิ่นกาแฟจากห้องครัวส่วนตัวลอยมา
โทรศัพท์ของเขาดังขึ้นก่อน แล้วก็ของพิช ข้อความพุ่งเข้ามาทีละข้อความ กลุ่มแชทของชนชั้นสูงในกรุงเทพฯ ระเบิดด้วยภาพถ่ายเดียวกัน ภาพที่ชัดเจนจนไม่อาจปฏิเสธได้ ธนัท วรเศรษฐ์ กดพิช สิริวัฒน์ ติดกระจกหน้าต่างของเพนินซูลา จูบกันอย่างสิ้นหวัง ร่างกายครึ่งเปลือย มือกำเสื้อแน่น แสงไฟเมืองสะท้อนบนผิวหนัง ภาพนั้นถูกถ่ายจากเรือลำหนึ่งที่ลอยอยู่กลางแม่น้ำ หรือจากตึกฝั่งตรงข้าม ชัดเจนจนเห็นแม้แต่รอยแดงบนคอ
พิชลุกขึ้น มองโทรศัพท์ ใบหน้าซีดลง “มันหลุด...” เขาพูดเสียงแหบ “ภาพหลุดแล้ว”
ธนัทยืนนิ่ง มองภาพที่ถูกส่งต่อในกลุ่มแชทธุรกิจไทย หัวข้อข่าวเริ่มปรากฏ “คู่แข่งอสังหาริมทรัพย์จูบกันหลังปะทะในงานกาล่า” “ธนัท วรเศรษฐ์ และพิช สิริวัฒน์: จากศัตรูสู่เรื่องอื้อฉาวแห่งฤดูกาล” โทรศัพท์ดังไม่หยุด สายจากพ่อ แม่ ทนาย ความคิดเห็นพุ่งเข้ามาเหมือนคลื่น
พิชเดินเข้ามาใกล้ มือแตะไหล่ของธนัทเบา ๆ “เราทำอะไรลงไป...”
ธนัทหันมามอง ดวงตายังเต็มไปด้วยไฟ “เราจุดไฟ” เขาพูด “และตอนนี้มันกำลังจะเผาไหม้ทั้งสองตระกูล”
แสงเช้าส่องผ่านกระจก พื้นหินอ่อนยังเย็น แต่ความร้อนในอกยังไม่ดับ ภาพหลุดนั้นกำลังกลายเป็นระเบิดที่ไม่มีใครหยุดได้ และทั้งคู่รู้ดีว่าพายุครอบครัวกำลังรออยู่ข้างหน้า ไม่ว่าจะเป็นความภักดี การทำลายล้าง หรือความรักที่ไม่มีทางออกที่สะอาด ไฟบนเจ้าพระยายังคงลุกโชน และครั้งนี้ มันจะไม่ดับง่าย ๆ อีกต่อไป
